Poniżej znajduje się podsumowanie wypowiedzi Jamesa Eldera, rzecznika UNICEF, z briefingu prasowego w genewskim Pałacu Narodów (cytowane fragmenty pochodzą bezpośrednio z jego wystąpienia).
"Drony i susza osaczają dzieci w Sudanie z dwóch stron. To atak na skalę niespotykaną dotąd w historii tego kraju.
W ostatnim tygodniu października nie było dnia, by uzbrojony dron nie uderzył w którąś z sudańskich elektrowni. W ciągu całego miesiąca trafiono ich aż 15. Jednocześnie, mimo licznych ostrzeżeń przed zjawiskiem El Niño na świecie, w Sudanie zniszczenia już się dokonały. Nawet jeśli nadejdą spóźnione deszcze, nie odwrócą one wyrządzonych szkód. Okres siewu zbóż na sezon 2026–2027 w dużej mierze już minął. A drony wciąż nadlatują.
Powtarzające się uderzenia niszczą kluczowe punkty sudańskiej sieci energetycznej. Ataki te, obejmujące coraz większy obszar i następujące błyskawicznie po sobie, oznaczają poważną eskalację działań wymierzonych w infrastrukturę cywilną.
Dlaczego połączenie dronów i suszy jest dla dzieci tak zabójcze? Ponieważ w Sudanie prąd oznacza wodę. Gdy elektrownia zostaje zniszczona, stają pompy i stacje uzdatniania. Rodziny są zmuszone korzystać z drogich i skażonych źródeł, co prowadzi do wybuchu epidemii. Znów obserwujemy ogniska cholery w najbardziej odizolowanych społecznościach, również wśród osób wewnętrznie przesiedlonych.
Zagrożone są też chłodnie, w których przechowuje się szczepionki i leki. Rolnicy nie mogą nawadniać pól, bo pompy działają na prąd, a braki paliwa są paraliżujące. Plony maleją, ceny stale rosną, a żywność staje się nieosiągalna dla coraz większej liczby rodzin. Zaciska się zabójcza pętla.
Wszystko to dzieje się w momencie, gdy, według szacunków, w tym roku aż 825 tysięcy sudańskich dzieci poniżej piątego roku życia dotknie ostre niedożywienie. To jego najgroźniejsza, śmiertelna postać.
W tym roku w Sudanie dwie na trzy ofiary wśród dzieci zginęły lub zostały ranne w wyniku ataków dronów. Przenoszą one wojnę w miejsca, które dotąd uchodziły za bezpieczne. Mieszkańcy mówią tu o trzech podstawowych potrzebach: bezpieczeństwie, edukacji i wodzie. Uzbrojone drony odbierają im wszystkie trzy.
W zeszłym tygodniu w obozach spotkałem dzieci, którym wybuchy oderwały ręce i dłonie. Jednym z nich jest nastoletni Burie, stracił obie dłonie. Mieszka w namiocie. Powiedział mi: »Muszę zaakceptować swój los«. Rano uczy się zdalnie, a po południu kikutami rąk zbiera trawę dla zwierząt. Pomagają mu przyjaciele.
Taki właśnie jest dziś Sudan. Bezlitosny, miażdżący, a mimo to Sudańczycy wciąż wspierają się nawzajem.
Pomoc jednak dociera i to na ogromną skalę. Pracując ramię w ramię z lokalnymi społecznościami, UNICEF wraz z partnerami objął leczeniem setki tysięcy dzieci cierpiących na najcięższą postać niedożywienia. Zapewniliśmy opiekę medyczną ponad 2,5 milionom osób i zaszczepiliśmy miliony dzieci przeciwko śmiertelnym chorobom. Naprawiliśmy systemy wodociągowe i wyposażyliśmy je w panele słoneczne, utrzymując dostęp do czystej wody dla blisko 8 milionów ludzi. Pomogliśmy milionom dzieci wrócić do nauki, a 1,5 miliona dzieci i ich rodzin objęliśmy ochroną oraz wsparciem psychologicznym.
Jednak przy tak wielu nakładających się na siebie kryzysach system pomocy jest napięty do granic możliwości. Działania UNICEF w Sudanie są sfinansowane zaledwie w jednej trzeciej. Mieszkańcy wykazują się niezwykłym hartem ducha, ale sama determinacja nie wystarczy, by przetrwać.
UNICEF apeluje o trzy rzeczy:
Po pierwsze: o natychmiastowe zaprzestanie przemocy wobec dzieci oraz ataków na elektrownie, wodociągi i całą infrastrukturę cywilną, od której zależy ich życie.
Po drugie: o bezpieczny dostęp humanitarny ponad liniami frontu, a także o to, by ci, którzy mają realny wpływ na bieg wydarzeń, stanęli w obronie dzieci i cywilów oraz powstrzymali napływ broni, która zabija i okalecza najmłodszych.
Po trzecie: o pilne, stabilne i elastyczne finansowanie, które pozwoli utrzymać kluczowe działania: dostęp do bezpiecznej wody, leczenie niedożywionych dzieci, opiekę zdrowotną, edukację oraz ochronę najmłodszych.
Przez trzy i pół roku cierpienie sudańskich dzieci spotykało się z obojętnością. Czego jeszcze potrzeba? Czy muszą stanąć na krawędzi zagłady, żeby świat wreszcie to dostrzegł? Ten moment właśnie nadszedł. Gdy znika prąd, przestają działać pompy wodne. Gdy brakuje deszczu, kończy się żywność. Dzieci w Sudanie mierzą się dziś z obiema tymi katastrofami naraz. Jeśli świat czeka na coś gorszego, doczeka się już tylko ich grobów”.